Rozdział XXI - Chwile

Chwile są czymś pięknym,
Są jak wzbicie się niebo i szybowanie,
Szybowanie,
Bez nakazów i zakazów,
Bez granic.
Ze wszystkim,
Z niczym.
Samem,
Z kimś.
W radości,
W smutku.

Rozdział XX- "Psychoza"

Mam dwie ręce
I nogi dwie też mam
Tylko coś tu nie gra
Coś tu jest nie tak

Tylko co?
Kto pyta?

Ja pytam
Kto ja?
Nie ma ja
Kim jesteś ja?

Nie wiem
Nie pojmuje

Nie potrafię zrozumieć
Siebie i świata
Jasności i mroku
Życia i śmierci

Bo czym to jest?
Kto dalej pyta?

Ja pytam
Ja nie wiem tego
Ale czego?
Wszystkiego

XIX - Wspomnienie

Myśli, one wszystkie
Mówią tylko o jednym
Wiesz o czym?
O tamtym
O tamtym zdarzeniu
Niby niewinnym, ale niosącym
Wspomnienie

XVII - Dym

Każde słowa ulatują z dymem.
Każda chwila,
Spojrzenie,
Wszystko.
Ten dym jest trujący, raniący,
W pamięć popadający.
U mnie, u Ciebie nie.
Wiedz, że pamiętam.
To wszystko co poszło z tym dymem,
Nawet ten brak powietrza tuż po nim.

XVI- Obietnica

Puste słowa
To bez sensu
Czemu?
Dlaczego?
Wypowiadasz te słowa,
te puste słowa po raz kolejny
Wiesz i ja o tym wiem
Nie powinnam...
Ale nie potrafię inaczej
Choć ufam Ci
 to za razem tego nie robię
Przez te puste słowa

Rozdział XV- Burza

Morze takie spokojne...
Takie piękne, ciche, łagodne
A co to?
Burza ze sztormem nadciąga..
A co tam pośrodku jest?
Mała wysepka z domkiem?
W  tym domku mieszka ktoś
Kim jesteś ktosiu?
Czemu masz takie wielkie serce,
Taką zniszczoną duszę,
Takie zakrwawione ubrania i ciało?
To przez burzę?
Przez to chore zaburzenie...
Przez to wszystko...
To przez: ...
Nie...
Nie wierzę!

Rozdział XIV- Samotność

Jak to jest, ponad 7 miliardów ludzi, a ty sama duszyczko?
Jak to jest, gdy już się nie żyje, a tylko istnieje?
Jak to jest, czuć wszystko w samotności?
Jak to jest?

Opowiem Ci pewną historię...

Dawno temu żyła piękna dziewczyna, o imieniu Samotność. Kochała ludzi, życie, cały świat.Wiecznie uśmiechnięta i roześmiana, istne światełko rozjaśniające wszystko.

Lecz nadeszły ciężkie chwile w życiu naszej bohaterki. 

Poznała smak utrat bliskich, zawalił jej się świat. I tak z radosnego promyczka stała się przygaszonym prawię węglikiem.

 Z jej radosnej twarzy znikł piękny uśmiech, śmiech zamienił się w niemy krzyk rozpaczy. 

Nastał ten dzień... dzień jej klęski... Samotność popełniła samobójstwo. 

A teraz?

Jej duch odwiedza każdą osobę z tych 7 miliardów...

Czemu?

Bo ona wie jak to jest czuć się tak jak ty...