...

Droga Norwid,
Tak ten "rozdział" XXXIV to o tobie.
W sumie ,,Uśmiech" też.
I tak tu nie wchodzisz, więc mogę napisać co chcę teraz

Droga p.K.,
Jak się zobaczymy to pewnie usłyszę o psychiatrze.
O tym, że mam zaburzenia odżywiania i snu.
O tym, że mam stany depresyjne coraz mocniejsze i anxiety mnie też bombarduje.
Zaczniemy chyba pracę nade mną od początku.

Ogólnie nie potrafię mówić znowu.
Wracam do starych nawyków i mieszam je z nowymi nabytkami.
To chyba oznaka tego, że się staczam.
Ale nie wiem, może tylko dramatyzuje przez bycie WWO.
Albo po prostu tak mają żałosne osoby.

XXXV- Najgorszy człowiek na świecie

Czytam sobie tą książkę i dochodzę do wniosku, że potrzebuję pisać.

Bo też mam pluszowe serce.
Bo też jestem z mięsa.
Bo też czuję tą pustkę i samotność.
Bo uciekam w używki, nawet chyba coraz bardziej ostatnio.

Czuję..
No właśnie, co czuje?
Lęk?
Miłość?
Pustkę?
Starch?
Nienawiść?
To, że nie paliłam dziś szluga, a elektryk jedzie grzałką?
To, że mój brzuch pęknie i chce mi się wymiotować, bo lekko się najadłam?
Obrzydzenie?
To, że jestem inna, a inna to zazwyczaj gorsza?
A może spokój?

Mam mętlik w głowie od tego wszystkiego.

XXXIII- Beautiful Boy

Kiedy uświadamiasz sobie, że część twoich znajomych bierze.
"Ale przecież to normalne w dzisiejszym świecie"
(Zagubienie)

Czuję się też trochę jak hipokryta.
"Nie jestem uzależniona"
Piszę to zaciągając się dymem wypełnionym nikotyną.
(Hipokryzja)

Jestem taka żałosna.

...

Znowu tu pisze i to często.
Za często.

Mam ochotę się rozpłakać, wypalić kolejne parę papierosów, wypić coś mocniejszego, co i tak na mnie nie zadziała lub wrócić do starszych "przyjemności".
Jednocześnie wiem jak bardzo nic to nie wniesie. Bo dalej będę mieć to wszystko w sobie.

Więc leżę i patrze w sufit. Ogarnięta bezsilnością i beznadziejnością.
Miły niedzielny wieczór

...

Chyba za dużo dziś wypaliłam.
Nie czuje moich płuc.
Nie mogę oddychać.
,,Palenie szkodzi"

XXXII- puste zrozumienie

Mówicie, że rozumiecie moje uczucia?
Brzmi to śmiesznie.
Znacie mnie lepiej niż ja sama?
Istna komedia.

,,Nie powiedziałaś nam niczego, czego nie wiedzieliśmy"
To czemu zachowujecie się tak jakbyście tej wiedzy jednak nie mieli?
Podobno posiadacie ją od zawsze.

Słowa, słowa, słowa, słowa.
Wiem.
Rozumiem.
Akceptuje.
Kocham.

Szkoda tylko, że są wyrzucone z pustki.

...

Czuję się trochę jak chuj.
Przepraszam

Rozdział XXXI- Uśmiech

Za jeden uśmiech oddam Ci całą moją radość i szczęście.

Za jedno spojrzenie obdarzę Cię całą moją uwagą.
Nic innego nie będzie się liczyć.
Tylko twoje oczy, które choćby na nikłe sekundy zostaną połączone z moimi.

Za możliwość usłyszenia twojego śmiechu, przekażę Ci każdą chwilę zabawną i wesołą, jaką przeżyłam i przeżyć mogę.

Chciałbym Ci tak wiele powiedzieć, wyznać i podziękować.
Jeszcze więcej pragnę Ci ofiarować.
Dać Ci całą siebie, od najmniejszej komórki mojej skóry po najdrobniejszą cząstkę mojej duszy.

...

Morfeuszu zabierz mnie stąd.
Niech sen trwa wiecznie.

,,Ucieczka nie jest rozwiązaniem"
Czasem jednak się nim staje.

Chce zamknąć oczy i odpłynąć.
Czemu nie jest mi to jeszcze dane?

Chce starcić świadomość, chociaż na chwil parę.
Tak jak rozum, serce i duszę.

Moje pozytywne nastawienie to ironia.
Poza tym jak można mówić o czymś, czego nie ma?

Rozdział XXX - (nie)obca

0:48
Boli. Ciemność. Noc. Brak tchu.
1:03
Serce mi wali. Lampka. Światłość. Niech rozpędzi to wszystko.
1:50
Wstaje. Wszystko się chwieję. Za dużo czucia.
2:20
Nienawidzę. Dotyk własnego ciała mnie boli. Zabierzcie mi je.
2:43
Woda. Topie się we własnej krwi. Chce zedrzeć moją skórę. Wydrzeć narządy. Niech zostaną same kości.
3:12
Nawet rozum nie może mnie uspokoić. Ciągle się trzęsę. Jest mi niedobrze. Skończ się, proszę..
4:07
Morfeuszu zabierz mnie stąd. Spraw by ogarnął mnie brak czucia. Weź mnie w swoje objęcia pozbawione dotyku

Rozdział XXVIII- Tęsknota

Zabawne, że pozwoliłam ci się odsunąć
Jednocześnie nad tobą czuwając

Teraz to już za trudne,
Tęsknie za tym co było 5 lat temu

Ale nic nie zrobię,
Bo jesteś szczęśliwa.

To chyba robią dobre siostry?
Przekładają dobro młodszych nad swoje

W sumie już sama nie wiem

Rozdział XXVII- Śmierć

,,O, słodka śmierci.
Zabierz mnie już stąd.
         pada
Proszę..."

Rozdział XXVI- Too Serious

Dreszcz,
Trzęsę się.
Brak tlenu,
Wszystko leci z dymem.
Łza,
Opada ze strumieniem.
Ciało,
Boję się, że znowu zacznie boleć.

Przepraszam

Rozdział XXV- Marzenie

Czuje znowu
Czuje to samo co wtedy
Czuje ciebie przy mnie
Czuje ciebie w każdej piosence
Czemu mnie nie zostawisz?
(Zawsze jesteś, prawda?)
Czemu nie postąpisz jak ja?
(Nie chciałam)
Zabrono mnie tobie
Odebrano nam nas

Rozdział XXIV- Świetliki

Noc nastała, a z nią świetliki
Polana promieniuje cała
Tam jestem ja
W końcu wolna, choć sama