Rozdział XV- Burza

Morze takie spokojne...
Takie piękne, ciche, łagodne
A co to?
Burza ze sztormem nadciąga..
A co tam pośrodku jest?
Mała wysepka z domkiem?
W  tym domku mieszka ktoś
Kim jesteś ktosiu?
Czemu masz takie wielkie serce,
Taką zniszczoną duszę,
Takie zakrwawione ubrania i ciało?
To przez burzę?
Przez to chore zaburzenie...
Przez to wszystko...
To przez: ...
Nie...
Nie wierzę!

Rozdział XIV- Samotność

Jak to jest, ponad 7 miliardów ludzi, a ty sama duszyczko?
Jak to jest, gdy już się nie żyje, a tylko istnieje?
Jak to jest, czuć wszystko w samotności?
Jak to jest?

Opowiem Ci pewną historię...

Dawno temu żyła piękna dziewczyna, o imieniu Samotność. Kochała ludzi, życie, cały świat.Wiecznie uśmiechnięta i roześmiana, istne światełko rozjaśniające wszystko.

Lecz nadeszły ciężkie chwile w życiu naszej bohaterki. 

Poznała smak utrat bliskich, zawalił jej się świat. I tak z radosnego promyczka stała się przygaszonym prawię węglikiem.

 Z jej radosnej twarzy znikł piękny uśmiech, śmiech zamienił się w niemy krzyk rozpaczy. 

Nastał ten dzień... dzień jej klęski... Samotność popełniła samobójstwo. 

A teraz?

Jej duch odwiedza każdą osobę z tych 7 miliardów...

Czemu?

Bo ona wie jak to jest czuć się tak jak ty...

Rozdiał XIII - Ulotność wieczności

Wieczność...
To brzmi tak pięknie i dumnie. A za razem tak głupio i bezradnie.
Wieczność jest głupia?
Możliwe.
 Bo czemu miałaby być mądra?
Stoimy na tym samym gruncie i tak w kółko.
 Jak na  karuzeli w wesołym miasteczku.
 Tylko ta jest jakoś zepsuta.
 Bez instrukcji.
Bez niczego.
Tylko w kółko i w kółko się kręci.
Bez końca.

Rozdział XII - Być sobą...

Nie wiem czemu czuję znowu ten smutek. Tę bezdenną rozpacz. Za czym? Za kim? Doprawdy nie wiem. Tęsknota też mi dolega, bardzo wielka tęsknota.
Nie wiem czemu stałam się skryta. Czuje się obca, nawet dla siebie samej. Nie znam siebie samej. Czuje się źle. Bardzo źle. Gorzej mi jeszcze z myślą, że nikt nic nie wie.
Znowu trzymasz wszystko w sobie?
Niestety tak. Tak było. Ale czemu to wraca?
Czemu czuje,że niedługo zostanę mocno zraniona? Że umrę psychicznie?
Ja chce życia. Chce...
Czemu znowu staje się Upadłą?
Czemu wszystkie złe myśli powracają?
Nie chce tego...

Rozdział XI - Kwiatki na łące

Rozdział X - Baletnica w masce

Baletnica w masce taniec swój zaczęła. Tańczyła, tańczyła. Po pewnym czasie stanęła i w lustro dla odmiany patrzyć zaczęła. Nie w te na ścianę, lecz te w swej duszy, w te które powoli się kruszy.
Patrzyła,szukała, znaleźć nie mogła.
Czego tak szukasz?- zapytała myśl przelotnia
Siebie szukam, siebie samej. Nie tej pięknie ubranej, co w sukni pozłacanej tańczy nad ranem. Nie tej co w mroku kryje swe ciemne oblicze. Tej prawdziwej, tej co Stworzyciel dał życie.
Tańczyć dalej zaczęła, nie zwracając uwagi na serca polecenia. Kręciła się w kółko, jakby karuzela na podwórku. Pamięć jej wracała, to odchodziła.
Pojąć tego nie mogła dziewczyna.
Co ja tu robię? Jaki mój sens? - spytała siebie
A wiedziała, że tą odpowiedź znajdzie dopiero w niebie. Nie myśląc dalej, nie czekając dłużej. Decyzje podjęła. Tą która  należy do Stworzyciela.
Taniec zostawiła.
 Biec do okna zaczęła.
Chcą swojego końca rzuciła się w otchłań...
I teraz w otchłani swój sens poznała...
Ta baletnica mała..

Rozdział IX - Most do Nieba

Parę drewienek, balaski i mamy mostek, Parę Aniołków do tego i  mostek kierunek zmieniać zaczyna. Zmienia się, kręci. Trafić próbuje.
I trafia...
Trafia...
Do Nieba...
Tam Aniołek zapomina o wszystkim. Jest w końcu w domu. W śród swej rodziny, razem.
Już na zawsze...
Ale nic nie trwa wiecznie. Nic nie trwa na tyle długo...
Przecież wszystko ginie, wszystko znika. A na mym życiowym zegarku czasu ubywa. Bo wszystko ginie i znika. Jak z pięknym kwiatem, choć to może złe porównanie. Po pewnym czasie on jednak więdnie  i rozterek doznaje, chce być dla świata i wszystko daje. Lecz znika, gnije. Tak jak ja. Pewnego dnia ja też tak zginę i zgnije...

Krótka notka od autor()

Chciałabym z wami podzielić się fragmentem książki B. Rosiek ,,Byłam Schizofreniczką" (jednak ten wiersz nie jest jej autorstwa)
Oto on:

,, Pozostać trudniej

niż wyskoczyć w przepaść

a potem odfrunąć

jak otruty motyl

Usłyszeć łatwiej 

słów kilka Anioła

gdy rozbitej lutni

prowadzą go widma

Wirują mocniej

minuty bezludne

wiatr skrzydła rozrywa

to już jest południe

Ogrodnik patrzy cicho

by nie spłoszyć chwili

nad nim niebo i ból

i- rój motyli "