XL- Małpa

,,Jestem Bóg wie kim,
Albo nikim,
Bez żadnego wyrazu."

Dla każdego jestem kimś innym, wpisuje się w 'role'.
Dla nielicznych jestem mną.
Dla NICH jestem nikim.
Nie istnieje jako ja.
Nie ma mnie.

Przypisują mnie do choroby psychicznej.
Do wymysłu.
Ohydnego.
Odrażającego.
Nienormalnego.

Ale ja się chowam w swój kokon.
Kokon, który może stanie się pancerzem.
Pancerzem grubym, odpornym na NICH.

Jednego dnia stanę na środku świata.
I krzyknę:
,, JESTEM MORGAN I JESTEM SILNĄ OSOBĄ! JUŻ MNIE NIE ZRANICIE! MAM PANCERZ!"

Na razie muszę dojrzeć w swoim kokonie. Zakwitnąć na nowo.
Rozwinąć się.
Urosnąć w siłę.

Dam radę.
W końcu są osoby, które wiedzą kim jestem i mnie kochają.
Są to silne osoby z pancerzami lub mocnymi kokonami.
Są to osoby o złotych sercach i otwartych umysłach.
Oni SĄ!

Mam coraz mocniej dość.
Ciekawi mnie ile wytrzymam, bo nie zapowiada się to jak long ride

i-r-o-n-i-c o-r n-o-t

Czuję pustkę w chaosie.
Czuję nienawiść w miłości.
Czuję miłość w braku czucia.

Nie czuję pełni w porządku.
Nie czuję miłości w nienawiści.
Nie czuję w miłości.

XXXIX- sicio me nihil

Wiem, że nic nie wiem.
Zatrważające jest to, że Sokrates miał rację.

Nie umiem powiedzieć jak się czuje.
Ukrywam wszystko pod słowami "całkiem", "stabilnie" i "so-so".

Spytana o Norwida jeszcze bardziej nie wiem co powiedzieć.
Lubię kontakt jaki mam teraz.
Jednak czuję, że te uczucia dalej gdzieś są.
(Chyba, że to tylko złudzenie)
((Ale nie może nim być jeśli czuje się niczym Werter- nieszczęśnik miłości))

Spytany o plany mam jeszcze większą pustkę.
Pokazuje wtedy kalendarz zapełniony po brzegi.
Mówię o moich celach, w które nie potrafię w pełni uwierzyć.
Jednak ta pustka nie ustaje.
Powiększa się.
Rośnie w oczach i dusi mnie.

Ja na prawdę nic nie wiem.

XXXIX- Desperat miłości

Dwa serca połączone z sobą.
Czyż to nie idealne?
Teoria bliźniaczych dusz uderza mnie po twarzy.
Wrzuca mnie do pustki.
Topie się w niej.
Ah! Oddechu!

Czy tak mam skończyć?
Poprzez utopnienie się w oceanie pustki?
Poprzez utopnienie się w morzu niespełnionej miłości?

XXXVIII- Czy

Czuję się jak wrak,
Człowieka,
Marzeń,
Sensu.

Pustka mnie obejmuje.
Otula mnie ze wszystkich stron.
Zatapiam się w niej, tonę.
Już nie widzę powoli tafli wody.
Widzę dno i muł.

Czy to jest moje miejsce?
Czy na prawdę jestem aż tak przegrany?
Czy zawsze muszę tu kończyć?
Czy stałoby się coś gdybym zniknął na zawsze w tej pustce?

Czy znowu muszę podważać swoje życie?

XXXVII -z-a-m-i-e-s-z-a-n-i-e-

Brak pojęcia mam.
Co się ze mną dzieje?

Euforia.
Skąd ona?
Skąd Ty?

Smutek.
Dlaczego znowu?
Serce mi pęknie.
Domek z kart się wali.

Ja.
Może pora umrzeć?
Morfeuszu, znowu nie chcesz przyjść.
Może pora na życie?
Iskro egzystencji rozpal się.