XVII - Dym

Każde słowa ulatują z dymem.
Każda chwila,
Spojrzenie,
Wszystko.
Ten dym jest trujący, raniący,
W pamięć popadający.
U mnie, u Ciebie nie.
Wiedz, że pamiętam.
To wszystko co poszło z tym dymem,
Nawet ten brak powietrza tuż po nim.

XVI- Obietnica

Puste słowa
To bez sensu
Czemu?
Dlaczego?
Wypowiadasz te słowa,
te puste słowa po raz kolejny
Wiesz i ja o tym wiem
Nie powinnam...
Ale nie potrafię inaczej
Choć ufam Ci
 to za razem tego nie robię
Przez te puste słowa

Rozdział XV- Burza

Morze takie spokojne...
Takie piękne, ciche, łagodne
A co to?
Burza ze sztormem nadciąga..
A co tam pośrodku jest?
Mała wysepka z domkiem?
W  tym domku mieszka ktoś
Kim jesteś ktosiu?
Czemu masz takie wielkie serce,
Taką zniszczoną duszę,
Takie zakrwawione ubrania i ciało?
To przez burzę?
Przez to chore zaburzenie...
Przez to wszystko...
To przez: ...
Nie...
Nie wierzę!

Rozdział XIV- Samotność

Jak to jest, ponad 7 miliardów ludzi, a ty sama duszyczko?
Jak to jest, gdy już się nie żyje, a tylko istnieje?
Jak to jest, czuć wszystko w samotności?
Jak to jest?

Opowiem Ci pewną historię...

Dawno temu żyła piękna dziewczyna, o imieniu Samotność. Kochała ludzi, życie, cały świat.Wiecznie uśmiechnięta i roześmiana, istne światełko rozjaśniające wszystko.

Lecz nadeszły ciężkie chwile w życiu naszej bohaterki. 

Poznała smak utrat bliskich, zawalił jej się świat. I tak z radosnego promyczka stała się przygaszonym prawię węglikiem.

 Z jej radosnej twarzy znikł piękny uśmiech, śmiech zamienił się w niemy krzyk rozpaczy. 

Nastał ten dzień... dzień jej klęski... Samotność popełniła samobójstwo. 

A teraz?

Jej duch odwiedza każdą osobę z tych 7 miliardów...

Czemu?

Bo ona wie jak to jest czuć się tak jak ty...

Rozdiał XIII - Ulotność wieczności

Wieczność...
To brzmi tak pięknie i dumnie. A za razem tak głupio i bezradnie.
Wieczność jest głupia?
Możliwe.
 Bo czemu miałaby być mądra?
Stoimy na tym samym gruncie i tak w kółko.
 Jak na  karuzeli w wesołym miasteczku.
 Tylko ta jest jakoś zepsuta.
 Bez instrukcji.
Bez niczego.
Tylko w kółko i w kółko się kręci.
Bez końca.

Rozdział XII - Być sobą...

Nie wiem czemu czuję znowu ten smutek. Tę bezdenną rozpacz. Za czym? Za kim? Doprawdy nie wiem. Tęsknota też mi dolega, bardzo wielka tęsknota.
Nie wiem czemu stałam się skryta. Czuje się obca, nawet dla siebie samej. Nie znam siebie samej. Czuje się źle. Bardzo źle. Gorzej mi jeszcze z myślą, że nikt nic nie wie.
Znowu trzymasz wszystko w sobie?
Niestety tak. Tak było. Ale czemu to wraca?
Czemu czuje,że niedługo zostanę mocno zraniona? Że umrę psychicznie?
Ja chce życia. Chce...
Czemu znowu staje się Upadłą?
Czemu wszystkie złe myśli powracają?
Nie chce tego...

Rozdział XI - Kwiatki na łące