XLIII- Life of Dreams and Nightmares

 Once there was a Dream,

Dream that never lived,

Dream that never died.

Once there was a Nightmare,

Nightmare that never lived,

Nightmare that never died. 

Once there was a Life,

Life that never lived,

Life that never died. 

And there I was.

Dream to some,

Nightmare to many,

Life to just myself.

mMm

XLII- Lęk

Wiruje świat w spiralach,
Unosi się dym na pościeli.
Napełnia się niech głowa szumem oceanu procentów.

Jest ze mną utrudniony kontakt.
Więc mów mi łaskoczące rzeczy.

Wzmagaj we mnie strach.
Wpakuj mi kwiat maku do żył.
Zakwitnie niech starość.

Mów mi łaskoczące rzeczy.

Lustruj świat mych pustych uczuć.
Podaj mi chaotyczny lek.
Zapanuje niech bezsens.

Włóż mi łaskoczące rzeczy do środka.

Zabierze mnie przyjemność.
Rozbroi się lęk.
Powita niech mnie życie.

XLI- Alkohol

Nadają serial o dorosłych, którzy spotykają się na drinka.
Zaspokoiłam wszystkie swoje potrzeby,
Nawet na zapas.

Nie mam obowiązków,
Zdaj, zapij, zabij.
Alkohol poprawia mi humor.

Próbuje otworzyć oczy,
Huk rozlepianych powiek wiruje mi w głowie.
Obudził mnie sms od matki o treści "OK".

XL- Małpa

,,Jestem Bóg wie kim,
Albo nikim,
Bez żadnego wyrazu."

Dla każdego jestem kimś innym, wpisuje się w 'role'.
Dla nielicznych jestem mną.
Dla NICH jestem nikim.
Nie istnieje jako ja.
Nie ma mnie.

Przypisują mnie do choroby psychicznej.
Do wymysłu.
Ohydnego.
Odrażającego.
Nienormalnego.

Ale ja się chowam w swój kokon.
Kokon, który może stanie się pancerzem.
Pancerzem grubym, odpornym na NICH.

Jednego dnia stanę na środku świata.
I krzyknę:
,, JESTEM MORGAN I JESTEM SILNĄ OSOBĄ! JUŻ MNIE NIE ZRANICIE! MAM PANCERZ!"

Na razie muszę dojrzeć w swoim kokonie. Zakwitnąć na nowo.
Rozwinąć się.
Urosnąć w siłę.

Dam radę.
W końcu są osoby, które wiedzą kim jestem i mnie kochają.
Są to silne osoby z pancerzami lub mocnymi kokonami.
Są to osoby o złotych sercach i otwartych umysłach.
Oni SĄ!

Mam coraz mocniej dość.
Ciekawi mnie ile wytrzymam, bo nie zapowiada się to jak long ride

i-r-o-n-i-c o-r n-o-t

Czuję pustkę w chaosie.
Czuję nienawiść w miłości.
Czuję miłość w braku czucia.

Nie czuję pełni w porządku.
Nie czuję miłości w nienawiści.
Nie czuję w miłości.

XXXIX- sicio me nihil

Wiem, że nic nie wiem.
Zatrważające jest to, że Sokrates miał rację.

Nie umiem powiedzieć jak się czuje.
Ukrywam wszystko pod słowami "całkiem", "stabilnie" i "so-so".

Spytana o Norwida jeszcze bardziej nie wiem co powiedzieć.
Lubię kontakt jaki mam teraz.
Jednak czuję, że te uczucia dalej gdzieś są.
(Chyba, że to tylko złudzenie)
((Ale nie może nim być jeśli czuje się niczym Werter- nieszczęśnik miłości))

Spytany o plany mam jeszcze większą pustkę.
Pokazuje wtedy kalendarz zapełniony po brzegi.
Mówię o moich celach, w które nie potrafię w pełni uwierzyć.
Jednak ta pustka nie ustaje.
Powiększa się.
Rośnie w oczach i dusi mnie.

Ja na prawdę nic nie wiem.

XXXIX- Desperat miłości

Dwa serca połączone z sobą.
Czyż to nie idealne?
Teoria bliźniaczych dusz uderza mnie po twarzy.
Wrzuca mnie do pustki.
Topie się w niej.
Ah! Oddechu!

Czy tak mam skończyć?
Poprzez utopnienie się w oceanie pustki?
Poprzez utopnienie się w morzu niespełnionej miłości?

XXXVIII- Czy

Czuję się jak wrak,
Człowieka,
Marzeń,
Sensu.

Pustka mnie obejmuje.
Otula mnie ze wszystkich stron.
Zatapiam się w niej, tonę.
Już nie widzę powoli tafli wody.
Widzę dno i muł.

Czy to jest moje miejsce?
Czy na prawdę jestem aż tak przegrany?
Czy zawsze muszę tu kończyć?
Czy stałoby się coś gdybym zniknął na zawsze w tej pustce?

Czy znowu muszę podważać swoje życie?

XXXVII -z-a-m-i-e-s-z-a-n-i-e-

Brak pojęcia mam.
Co się ze mną dzieje?

Euforia.
Skąd ona?
Skąd Ty?

Smutek.
Dlaczego znowu?
Serce mi pęknie.
Domek z kart się wali.

Ja.
Może pora umrzeć?
Morfeuszu, znowu nie chcesz przyjść.
Może pora na życie?
Iskro egzystencji rozpal się.

...(Jacques Brel)

,,Ne me quitte pas
Il faut oublier
Tout peut s'oublier
Qui s'enfuit déjà
Oublier le temps
Des malentendus
Et le temps perdu
A savoir comment
Oublier ces heures
Qui tuaient parfois
A coups de pourquoi
Le coeur du bonheur

Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

Moi, je t'offrirai
Des perles de pluie
Venues de pays
Où il ne pleut pas
Je creuserai la terre
Jusqu'après ma mort
Pour couvrir ton corps
D'or et de lumière
Je ferai un domaine
Où l'amour sera roi
Où l'amour sera loi
Où tu seras reine

Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas''

XXXVI- Out

Czuję wstręt do ludzi,
Wstręt do siebie,
Wstręt do wszystkiego.

Brak sił też mi dolega,
Brak wiary w lepsze jutro,
Ogólny brak mnie trzyma w środku.

Już nie wiem co mam zrobić.
Zresztą czy kiedykolwiek wiedziałam?

(((Nie rozśmieszaj mnie Morgan.
Nic nigdy nie robisz.
Nic Ci nigdy nie wychodzi.
Jesteś kłębkiem pustki i beznadzijności.
W dodatku jakimś chorym, nawet nie mieścisz się w normach społecznych.
Weź oszczędź już tego wszystkiego innym.)))

...

A więc tak, piszę tu ostatnio mało lirycznie. Chyba wrócę do starszej formy, bo przez moje pseudo poetyckie pisanie wiele więcej dawałam tego, co siedzi we mnie ukryte i o czym nie raz nie chce mówić.
,,Nowy rok, stara ja".
W sumie nie wiem po co to wszystko piszę, ale jakoś czuje że powinnam i tyle. A nie potrafię odmówić sobie pisania jakoś.

...

Droga Norwid,
Tak ten "rozdział" XXXIV to o tobie.
W sumie ,,Uśmiech" też.
I tak tu nie wchodzisz, więc mogę napisać co chcę teraz

Droga p.K.,
Jak się zobaczymy to pewnie usłyszę o psychiatrze.
O tym, że mam zaburzenia odżywiania i snu.
O tym, że mam stany depresyjne coraz mocniejsze i anxiety mnie też bombarduje.
Zaczniemy chyba pracę nade mną od początku.

Ogólnie nie potrafię mówić znowu.
Wracam do starych nawyków i mieszam je z nowymi nabytkami.
To chyba oznaka tego, że się staczam.
Ale nie wiem, może tylko dramatyzuje przez bycie WWO.
Albo po prostu tak mają żałosne osoby.

XXXV- Najgorszy człowiek na świecie

Czytam sobie tą książkę i dochodzę do wniosku, że potrzebuję pisać.

Bo też mam pluszowe serce.
Bo też jestem z mięsa.
Bo też czuję tą pustkę i samotność.
Bo uciekam w używki, nawet chyba coraz bardziej ostatnio.

Czuję..
No właśnie, co czuje?
Lęk?
Miłość?
Pustkę?
Starch?
Nienawiść?
To, że nie paliłam dziś szluga, a elektryk jedzie grzałką?
To, że mój brzuch pęknie i chce mi się wymiotować, bo lekko się najadłam?
Obrzydzenie?
To, że jestem inna, a inna to zazwyczaj gorsza?
A może spokój?

Mam mętlik w głowie od tego wszystkiego.

XXXIII- Beautiful Boy

Kiedy uświadamiasz sobie, że część twoich znajomych bierze.
"Ale przecież to normalne w dzisiejszym świecie"
(Zagubienie)

Czuję się też trochę jak hipokryta.
"Nie jestem uzależniona"
Piszę to zaciągając się dymem wypełnionym nikotyną.
(Hipokryzja)

Jestem taka żałosna.

...

Znowu tu pisze i to często.
Za często.

Mam ochotę się rozpłakać, wypalić kolejne parę papierosów, wypić coś mocniejszego, co i tak na mnie nie zadziała lub wrócić do starszych "przyjemności".
Jednocześnie wiem jak bardzo nic to nie wniesie. Bo dalej będę mieć to wszystko w sobie.

Więc leżę i patrze w sufit. Ogarnięta bezsilnością i beznadziejnością.
Miły niedzielny wieczór

...

Chyba za dużo dziś wypaliłam.
Nie czuje moich płuc.
Nie mogę oddychać.
,,Palenie szkodzi"

XXXII- puste zrozumienie

Mówicie, że rozumiecie moje uczucia?
Brzmi to śmiesznie.
Znacie mnie lepiej niż ja sama?
Istna komedia.

,,Nie powiedziałaś nam niczego, czego nie wiedzieliśmy"
To czemu zachowujecie się tak jakbyście tej wiedzy jednak nie mieli?
Podobno posiadacie ją od zawsze.

Słowa, słowa, słowa, słowa.
Wiem.
Rozumiem.
Akceptuje.
Kocham.

Szkoda tylko, że są wyrzucone z pustki.

...

Czuję się trochę jak chuj.
Przepraszam